همه راه ها به كربلا ختم مي شود.

بايد در عرصه هر روزه عاشورا پيروز شد تابه حقايق عالم رسيد. عرصه هرروزه عاشورا عرصه تقابل بين خدا وشيطان است. واگر دراين عرصه برهرچه ترديد وشك غلبه نكنيم حسيني نخواهيم شد.

قرار بود هر هفته با معرفی یک شهید شاهد ...

در هر كجاي اين كره خاكي كه هستيم همه باهم

 زمزمه هماهنگ دعاي روحبخش زيارت عاشورا پنج شنبه هر هفته ساعت ۲۱

اما متاسفانه به دلیل اعلام نشدن ذکر توسل و شهید شاهد این هفته !!!  تا اين لحظه

با اجازه ی  مدیریت محترم وبلاگ صبح دوکوهه ...

ذکرتوسل این هفته : حضرت زینب(س)

شهید شاهد این هفته : شهدای دانشجوی شهرستان چالوس

انشاالله كه بعد از ختم قرآن دسته جمعي ، ‌در زيارت عاشوراي اين پنج شنبه ، شهداي دانشجو ،  همه رفقا رو دعوت مي كنند به ... " همانجا كه دير وقتي است دلمان هوايي ستارگانش شده " ...

انشاالله وقتي حاجت روا شديد اگه رفتيد و ما نيومديم... اگه دعوت شديد و ما دعوت نشديم ... اگه بوديد و ما نبوديم...

ما رو هم فراموش نكنيد. التماس دعا

میلاد نگین انگشتری ایران اسلامی ، ولی نعمت اهالی این آب وخاک گلگون از خون سرخ مطهران ، مولا و سرور بهشتیان ،حضرت علی بن موسی الرضا (ع) ،  بر صاحب عصر و الزمان (عج) ، رهبر معظم انقلاب ، خانواده های معظم شهدا و همه ی رفقای با معرفت تهنیت ...

 قدمگاه تو ...

وخیلی سبز ...

خاکستری درد ها را گره می زنیم به ضریح مهربانیت ...

یک آسمان کبوتر پناه می گیرند بر بلندای گنبدت ...

گنبدی که انتهای آرزوی زائرانت بالاتر از آن نیست آقا ... برای نِگریستن و گِریستن ...

و ابرهای هفت آسمان به نماز باران تو اقتدا می کنند...

به قربت قسم که اینجا غریبه نیستی آقا !

چشم های خیس از اشتیاق ما ، قدمگاه توست !

دل هامان لبریز از تو ست...

و کنجی از دیوار حریمت را به گستره ی عالمی نمی بخشیم.

ما به امید گشودن گره های قلبمان ، کبوتران روح و جانمان را به هوای رسیدن به وصال تو ، راهی گنبد طلایی ات می کنیم ، به امید دیدار دوباره ی ضریح بارگاهت.. و هنگامی که می آییم ... دل و جانمان را ارزانی یک نگاه مهربانت می کنیم آقا...

زائری بارانیم آقا به دادم می رسی

                                               بی پناهم خسته ام تنها به دادم می رسی

گرچه آهو نیستم ، اما پر از دلتنگی ام

                                               ضامن چشمان آهوها به دادم می رسی؟

و...

گاه رفتن نیز تو خود می بینی که ...

 " دلمان را گره می زنیم به پنجره فولاد و... "

... و تو خود خوب می دانی که وجودمان را در صحن و سرای ملکوتی و با صفایت جا می گذاریم تا دوباره ... !

آقا ...!

آقا ، چشم های خیس از اشتیاق ما ، قدمگاه توست .

دل هامان لبریز از توست...

و کنجی از دیوار حریمت را به گستره ی عالمی نمی بخشیم.

آقا ! اینجا غریبه نیستی ، که ما خود ، دیریست ، غریبانه هایمان را در حرم تو گریه می کنیم.

غریبه نیستی آقا ! غریبه ماییم که نشانی از کوی یار نداریم و در هجران رویش تا صبح موعود در آتش انتظار ، شعله وریم...

...غریبه نیستی آقا !

مارا که غریبه ایم و بی قرار دریاب !

خبر آمد خبری در راه است

سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید

پرده از چهره گشاید شاید ...

البته اگه اعمال و رفتار ما بذاره ...!!!

خدایا چنان زمینگیر دنیامان نکن که وقت ظهور

حضرت توان برخاستن نداشته باشیم. 

شکوه ظهور تو هنوز پرچم توفیق بر نیفراشته است و خورشید جمالت هنوز دیبای زرین خود را بر زمستان سرد جان ما نگسترده است.

 اما مهتاب انتظارت در شب های تار غیبت ، سوسوزنان ، چراغ دل های افسرده است .

نام تو حلاوت هر صبح جمعه است و حدیث تو ندبه ی آدینه ها .

دیگر از خشم روزگار به مادر نمی گریزم و در نا مهربانی های دوران ، پدر را فریاد نمی کشم.

دیگر رنج خار ، مرا به رنگ گل نمی کشاند .

دیگر باغ خیالم ، آبستن غنچه های آرزو نیستند.

دیگر هر کسی را محرم گریستن های کودکانه ام نمی کنم.

حکایت حضور ، برای من یادآور صبحی است که از خواب سیاهی برخاستم و بهانه ی پدر گرفتم . من همیشه سرمای غم را میان گرمی دست های پدرم گم می کردم.

کاشکی کلمات من بی صدا بودند.

کاشکی نوشتن نمی دانستم و فقط با تو حرف می زدم .

کاشکی تیغ غیرت ، عروس نام تو را از میان لشکر نامحرمان الفاظ باز می گرفت و در سراپرده ی دل می نشاند .

کاشکی دلدادگان تو مرا هم با خود می بردند.

کاشکی من جز هجر و وصال ، غم وشادی نداشتم !

....

می گویند : چشم هایی هست که تو را می بینند ، دل هایی هست که تو را می پرستند ، پاهایی هست که با یاد تو دست افشانند ، دست هایی هست که بر مهر تو پای می فشارند .

می گویند : تو از همه ی پدرها مهربان تری .

می گویند : هر اشکی که از چشم یتیمی جدا می شود ، بر دامان مهر تو می نشیند .

می گویند ... می گویند : تو نیز گریانی !

...

ای باغ آرزوهای من ! مرا ببخش که آداب نجوا نمی دانم .

مرا ببخش که در پرده ی خیالم ، رشته ی کلمات ، سررشته ی خود را از کف داده اند و نه از این رشته سر می تابند و نه سررشته را می ربایند .

...

عمری است که اشک هایم را در کوزه ی حسرت ها انباشته ام و انتظار جمعه ای را می کشم که جویبار ظهورت از پشت کوههای غیبت سرازیر شود ، تا آن کوزه و آن حسرت ها را به آن دریا بریزم و سبکبار ، تن خسته ام را در زلال آن بشویم .

...

ای همه ی آرزوهایم !

من اگر مشتی گناه و شقاوتم ، دلم را چه می کنی ؟

با چشم هایم که یک دریا گریسته اند ، چه می کنی ؟

با سینه ام که شرحه شرحه ی فراق است ، چه خواهی کرد ؟

به ندبه های من که در هر صبح غیبت ، از آسمان دلتنگی هایم ، فرود می آیند ، چگونه خواهی کرد نگاه؟

...

می دانم که تو نیز با گریه عقد برادری بسته ای و حرمت آن را نیک پاس می داری .

می دانم که تو زبان ندبه را بیشتر از هر زبان دیگری دوست می داری .

می دانم که تو جمعه ها را خوب می شناسی و هر عصر آدینه خود در گوشه ای نشسته ای .

...

ای همه ی دردهایم ! از تو درمان نمی خواهم ، که درد تنها سرمایه ی من در این آشفته بازار است .

تنها اجابتی که انتظار آن را می کشم ، جماعت ناله ها ست .

تنها آرزویی که منت پذیر آنم ، خاموشی هر صدایی جز اذان " یا مهدی " است .

مرا نفرستاده اند  که بازار نان و دوغ را از این گرمتر کنم.

من به طلبکاری آن صورت گندمگون آمده ام و جز این طلب و آن مطلوب نمی شناسم .

گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر

آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم؟

               یا مهدی(عج) ادرکنی                       

... گردان 1200 نفری حبیب بن مظاهر در میان مواضع دشمن مسیر را گم کرده است.درگیری آغازی شده ، از فرماندهان قرارگاه گرفته تا فرماندهان لشکر همه نگران این وضعیت هستند . 1200 نفر رزمنده در قلب دشمن در بیابانی تاریک به وسعت بی نهایت مسیر حرکتشان را گم کرده اند.

همه دست تضرع و نیاز به درگاه خالق بی نیاز گشوده اند در این میان فرمانده گردان حبیب از ستون فاصله می گیرد و با دو رکعت عشق ، خود را به خیرالناصرین وصل می کند و هنگامی که با چهره ای که از خاک زمین و اشک چشمانش گل آلود شده بود سر از سجده بر میدارد و سر ستون را به حرکت در می آورد و لحظاتی بعد گردان حبیب در محلی که می بایست به دشمن یورش ببرند وارد عملیات شده و حماسه می آفرینند .........

یاد ایامی که رفتن ساده بود

                                          مرگ با ما دست بیعت داده بود

گفته هامان بوی همت داشتند

                                   دوستی هامان عمق و وسعت داشتند

از تمام عشق ها و کینه ها

                                        مانده زخمی در درون سینه ها

یاد بستان و هویزه یاد هور

                                    یاد سنگرهای پر شور و سرور...

دوکوهه السلام ای خانه ی عشق

سلام ما به تو میخانه ی عشق

دوکوهه منزل و مأوای عشاق

دگر خالی شدی از جای عشاق

دوکوهه با صفا بودی و زیبا

چرا حالا شدی تنهای تنها

دوکوهه از چه تو ویرانه هستی

تو خالی از گل و پروانه هستی

دوکوهه صبحگاهت با صفا بود

کلاس درس ایثار و وفا بود

دوکوهه گو تو گردان ها کجایند

مگر نزد شهید کربلایند

دوکوهه آن حسینیه ی همت

دگر پرگشته است از خاک غربت

دوکوهه قلب ما پر گشته از غم

نمی آید دگر گردان میثم

دوکوهه کن نظر بر ما چه ها رفت

بگو گردان حمزه ات کجا رفت

دوکوهه ای محل عشق و ایثار

بود خالی دگر گردان انصار

دوکوهه روز ما گشته شب تار

کجا برپا شده گردان عمار

دوکوهه گشته اند قربان قاسم

بسیجیان غیرتمند مسلم

دوکوهه بال ما گردید پرپر

کمیل و مالک و گردان جعفر

دوکوهه گشته ای خالی تو دیگر

زگردان حبیب و هم اباذر...

یادش بخیر....................

" باید در جستجوی حقیقت بود و این متاعی است که هر کس به راستی طالبش باشد آن را خواهد یافت و در نزد خویش خواهد یافت. " 

شهید آقا سید مرتضی آوینی 

... و هر کس درونش حقیقتی دارد در دور دست های ضمیرش و در عین حال دست یافتنی ... !

و...

... شهید نصرت الله نادری تو خود خوب می دانی که ما حقیقت را در نزد خویش یافتیم و این حقیقت چیزی نیست که به سادگی و به آسانی بتوان از کنار آن عبور کرد و ...

شهید نصرت الله نادری تو خود خوب می دانی که چه می گویم و....

تو خود می دانی که " فرق مادر شهید با تمام مادران دیگر زمین خلاصه می شود به این : مادر شهید پیش از آنکه مادر شهید شود... شهید می شود ! " ...

و دیدن یک شهید کار ساده و پیش پا افتاده ای نیست و...

شهید نصرت الله نادری تو خود خوب می دانی که چه می گویم... 

...

... در ضمن شهید نصرت الله نادری  ...

خیلی التماس دعا ( برای یکی از رفقا که اول راهه و ...

 به دعای شما و همه ی ستاره های شلمچه نیاز داره ... ) .

حتی ... به نیت صد مرتبه !!!

درس حسین (ع) عشق است و عشق در قلب است و سوز بر جان .

آن آتش بر وجود و سوختن و شعله ور شدن و ذوب شدن برای معشوق .

حسین گونه جنگیدن جانبازی است.

خدایا تو چقدر دوست داشتنی و پرستیدنی هستی! هیهات که نفهمیدم ! خون باید می شدی و در رگ هایم

جریان می یافتی تا همه ی سلول هایم نیز  یارب یا رب می گفت.

یا رب العفو . خدایا نمیرم در حالی که از من راضی نباشی !

یا ابا عبدالله (ع) شفاعت !   

قسمتی از وصیت نامه ی سردار شهید آقا مهدی باکری. فرمانده لشکر ۳۱ عاشورا

دست هایش بوی غربت می دهد

                                                بوسه با رنگ شهادت می دهد

چشم این همه انس دریا دیده را

                                           باخودش هر لحظه عادت می دهد

گریه اش را سخت پنهان میکند

                                         بغض هایش را امانت می دهد

 شهادت امام جعفر صادق (ع) بر حضرت ولي عصر (عج) رهبر معظم انقلاب و دلسوختگان حضرتش تسليت باد.

نامه ای به سردار خوبی ها  " حاج محمد ابراهیم همت "

حاجی جون سلام!

راستش بعد از اينكه ششمين پست ( با نام آرزوي هر ...‌) رو توي وب گذاشتم ... يكي از رفقا مطلبي رو متذكر شدند كه :" ... خيلي خوبه كه براي دختر شهيد مراسم عقد برگزار كردند... بريد ببينيد بعضي از خانواده هاي شهدا و جانبازان چه وضع بدي از نظر مالي و ... دارند... !‌ "

مي خواستم بگم خوشبختانه يا متأسفانه ديدم خانواده ي

شهدايي رو كه ... ! من هم ديدم فرزند شهيدي رو كه ... !

انشالله خود شهيد يه عنايتي بكنه و ... !

اما... حاجی !

امروز می خوام واست قصه ی زندگی یکی از ... دوستامو بگم...همون که شیطون و یه کمی هم بی ادب بود ولی دلش پاک بود. همون که امون همه رو بریده بود. همون قد کوتاهه که سبزه ی تند بود . همونی که...همونی که باباش شهید شده بود.

یادت اومد؟ آره فاطمه رو میگم.همون که چین و شکن صورت مادرش نشون دهنده ی سختی هایی بود که کشیده بود . بنده خدا سنش خیلی زیاد نبود ولی بیشتر از سنش نشون میداد...

حاجی فاطمه ی قصه ی ما یه خواهر و یه برادر داشت .داداشش مصطفی بود هم اسم پسر کوچیکت  تقریبا هم سن و سالشم بود.متولد۶۲-۶۳ . خواهرش زهرا هم یه سال از ما بزرگتر بود و تقریبا عاقل ترین بچه ی مامانش بود.

ولی حاجی جون فاطمه ی قصه ی ما مثل همه ی فاطمه هایی که باباشون رو تو جنگ از دست دادن چادر به سر نداشت .مصطفی هم مثل مصطفی تو نبود. تو کاراش خطا زیاد بود .

مصطفی خیلی بد خلق و عصبی بود حقم داشت آخه تو جامعه بود و میدید بچه هایی که پدراشون یک صَدُم بابای اونم به گردن این مملکت حق ندارن چطوری سوار ماشینهای آنچنانی که به قول تو شیشه هاشون بید -بید بالا میره و بید-بید پایین میاد میشن و هوای آلوده ی تهران رو آلوده تر میکنن .

همون ماشینایی که تو یه روزی گفتی اگه فرمانده جنگ سوارشون بشه باید فاتحه ی انقلاب رو خوند...

حالا اون پسر شهید باید به خاطر خرج سنگین دانشگاه و خوابگاه  قید درس خوندنو بزنه و انصراف بده و بره سر کار تا مادر سختی کشیدش نخواد یه تنه خرج کرایه خونه و هزار تا دنگ و فنگ دیگه رو بده.

مادری که تو این مدت با آبرو زندگی کرده بود ولی سختی های زندگی نذاشت که بچه هاشو اونجوری که شایسته ی فرزندای شهیده تربیت کنه و به جاش خودش هر روز فرسوده تر میشد...

فاطمه صبح تا شب تو خیابونا بود .مانتو هاشم روز بروز  تنگ تر میشد و بیشتر میرفت بالا.روسریشم گاهی اوقات می افتاد.

همین چند وقت پیش به خاطر بد حجابی گرفته بودنش و وقتی کارت بنیاد شهیدش رو نشون داده بود تا شاید بذارن بره چهار تا فحشم خورده بود.آخه میدونی حاجی ! ازش توقع داشتن ...ازش یه تعهد پر ملاتم گرفتن.

ولی کسی نپرسید چی شد که تو اینطوری شدی؟ تا اونم حرفاشو بزنه...

بگه بابام بسیجی بود و جانباز شد بعدم شهید .

خرجمونو بنیاد میده مادرم در کنارش کارم میکنه.ولی همیشه کم میاره. داداشمم که مردمونه مجبوره کار کنه واسه همین نیست که ببینه خواهرش چه جوری و کجا میره. با این حال من هر جایی نمیرم .

مادرم به خاطر سختی های زندگی وقت نکرده اعتقادات بچه هاشو قوی کنه .واسه همینم با یه تلنگر من فرو ریختم.

حاجی اگه ازش میپرسیدن حتما میگفت که بابام بسیجی بود و رفت جونیشو داد. تو که اسمت بسیجیه اگه جنگ بشه وجودشو داری بری دفاع کنی؟ یا نه ! فقط اومدی سهمیه بگیری واسه دانشگاه یا اینکه سربازیت چند ماه کم بشه؟

تو شکمت سیر بوده. محبتم که از همه دیدی بابا ...مامان... همه. من مجبورم که دنبال یه لبخند بدوم حتی اگه کوچه خیابونی باشه. همینم که هستم باید ازم ممنون باشید...  اون موقع ست که هیشکی نمیتونه بگه تو که فرزند شهیدی چرا ؟!

حاجی جواب فاطمه رو کی میده؟

چی؟...!

آهان . همونایی که عمق جیباشون روز بروز داره بیشتر میشه...!؟

همون از ما بهترون...؟!

برای فاطمه و فاطمه ها دعا کن حاجی جون.

خیلی زیادن خواهر و دختر شهید که همرنگ جماعت شدن ولی فاطمه دلش هنوز پاکه...

حاجی این بچه ها خیلی گردن ما حق دارن.

دعا کن ما هم قدر شناس باشیم.

حاجی جون التماس دعا ... فراوون.

یاعلی(ع)

 ای دوکوهه ! تو را با خدا چه عهدی بود که از این کرامت برخوردار شدی و خاک زمین تو سجده گاه یاران خمینی (ره) شد ؟

و حال چه می کنی در فراق پیشانی هایشان که سبب متصل ارض و سماء بود و آن نجواهای عاشقانه...!!!

با عرض سلام خدمت همسنگران با معرفت در قرارگاه دوکوهه در جای جای این زمین آسمانی .

پیرو پیشنهاد یکی از رفقا(گمگشته ی  دیار عاشقان ) ، انشاالله از همین هفته طرح ختم قرآن با جدیت شروع خواهد شد .

رفقایی که مایل به شرکت در این طرح هستند آمادگی خود را در قسمت نظرات همین پست اعلام کنند تا انشاالله از طرف گمگشته ی دیار عاشقان تقسیم جزء انجام شودو ختم قرآن آغاز ...

تا کنون تعدادی از رفقا برای این طرح اعلام آمادگی کردند . در صورتی که تا دوشنبه   7/8/86 فرد دیگری اعلام آمادگی نکند ، با همین تعداد از روز سه شنبه     8 /8/86 ، ختم قرآن آغاز خواهد شد.

گمگشته ی دیار عاشقان تا دوشنبه منتظر پاسخ رفقا ست.

... باشد که توشه ای هر چند ناچیز برای سفر آسمانی امسال به دیار نور ( اگر لیاقت داشتیم و دعوت شدیم )در کوله پشتی های پر از صفا و صمیمیت یاران دیرین اندوخته شود . انشاالله.

با تشکر . سرگردان شلمچه

شب بود و کبوتران چاهی آسمان سوخته شهر را با بال های رنگین خویش رنگین کمان ساخته بودند از حس نجیب عشق. شب می وزید و خاک تفدیده چون مرغکان سبکبال چون رقص پیچکان تماشا آسمان را فریاد می کرد.

شهر در عطر شگفت غربت نفس می زد و سرشت سوگناک سرنوشت ،گام های حادثه را انتظار می کشید. از آسمان ، باران انتظاری شگفت می بارید. سپیده در راه بود ، اما شب هم چنان می وزید . کبوتران چاهی خوب می دانستند که حتی بال هاشان را در چشمه های سرخ خون خواهند شست .

حسی غریب ، حس مرگی سپید ، انتظاری تلخ که با زمزمه ی لطیف جویباران از راه می رسید. حسی چنان عمیق که حتی نخل های سربلند را نیز به مشعلی بدل خواهد کرد و... حادثه در راه بود.

مردانی صبور از قبیله ی سکوت و صلابت بر سجاده ی خاک پیشانی خضوع و نجابت می نهادند و سفره های خالی شبانگاهشان آکنده از لبخندهای روشن باور بود. می دانستند که عشق از دیرباز نامشان را در ابریشم سرنوشتی محتوم پیچیده است . می دانستند که نامشان سرنوشت مکتوب آسمان هاست .زمزمه ای که از آبشخور حقیقت ازلی می آید و در آفاق دور دست ابدیت در انحنای جاده های پیچ در پیچ آینده فرو خواهد رفت . با خویش می اندیشیدند که انتظارشان در کدام لحظه ی سپید شکوفه خواهد کرد .

شب بود و فرشته های آسمانی به شرم ، سجاده های خاکی مردان عاشق را نگاه می کردند. مردانی سرنهاده به زانو در کنج احساس شادمانی عمیق ، با سینه هایی آکنده از آواز روشن رسالت .

لبهاشان به درد و دو بیتی آغشته بود و شعری که از ذهن تابناکشان می تراوید ، حتی صنوبران سرافراز را به خلسه ای مهربان و دوست داشتنی فرو می برد .

شب گویا غریبانه برایشان می گریست . اقاقی های سرخ ، یاس های سپید و اطلسی های نجیب ، شب را ، تمامی شب را مرثیه می خواندند. باد در دور دست افق هلهله می کرد و بیدهای سرشار از جنون با گیسوان پریشیده گریه می کردند.

   .............

و سپیده از راه رسید ، شوریده و غبار آلود ، اما فاجعه کجا می تواند قلب های آکنده از عطش را غافلگیر کند ؟!

عاشقان همواره در انتظار مرگ خویشند. در انتظار پیغام دوست و چشم به راه گام های فرشتگان آسمانی . گامهاشان استوار ، دستهاشان پر صلابت و سینه هاشان حجم شکوهمند ایمان . زرهی از اعتقاد و جهاد بر تن کرده ، دندان های خشم و خروش بر هم فشرده ، سلاح موج و طوفان به دست گرفته ، تا خورشید در پیشانی بلندشان بتابد و دریا در چشمهایشان موج زند.

حادثه در گرفت، بدان سان شکوهمند که تا از زبان سرخ شقایق ها نشنوی ، حقیقت ناب آن را باور نخواهی کرد .

ایستادند و صبوری کردند و دشمن را ، خفاشان کینه و کمین را ، در آتش گلوله هاشان سوزاندند . هر فریاد که از حنجره ی زخمی احساسشان برمی خواست ، دشمن را به هراسی چنان سهمگین وامی داشت که تازیانه های موج ، صخره های کوچک دریا را.

آن ها می دانستند که در دوردست آبی آرامش مرگی سپید به انتظار گامهاشان نشسته است .

گاهی که کسی نسیم عطر ناب وصال را از پنجره گشوده به آسمان احساس می کرد ، نامش را روی دیوارهای خسته ی شهر می نوشت .

می نوشت : " تا پرواز لحظه ای بیش نمانده است . ما شهید خواهیم شد . "

... و دیوارها را دستی نبود که بر پیشانی بگذارند و های های گریه کنند. اما دیوارها نیز با خویشتن عهد کردند که خط خون شهیدان ، نام بلند پرندگان مسافر را ، بر سینه هاشان حک کنند. باشد که نامشان در ذهن همیشه ی تاریخ جاودان بماند.

کسی به حقیقت نمی داند که آن روز بر یاران عاشق چه گذشت !!! اما آنان خوب می دانستند هر چند لحظه که بیشتر رو در روی خصم زبون بایستند ، تاریخی شکوهمند ، ساخته اند از هویت سرخ عاشقان و شهیدان .

ولی چه سنگین بود لحظه های صبوری . اگر بر شانه ی کسی تیری می خورد ، شانه ای بود تا شتاب کند و در انتظار زخم عشق ، پیشاپیش قافله بایستد . شقایقی بر خاک می افتاد اما شقایقی دیگر قد بر می افراشت و نام جاودانه عشق را فریاد می زد.

...

اما امروز ...

اما امروز ...

اما ... تا ولایت هست هنوز امید داریم....          

                                             ... هنوز امید داریم.  

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM